ننگ ِ آویخته شده بر دیوار
من گاوآهن را برپشتِ خويش همچون، کُشنده ترين روزِ تاريخ حمل کرده ام ، اما هرگز گداي محبّت، نزدِ درگاه خداوندگارانِ پوشالي نبوده ام. لحظاتي بر من گذشته که بطالت ، همچون زخمِ چرکيني در روانم دهان گشوده و کسالت بر حماقتِ درونم قه قهه برآورده و تمام جريانهاي گُذَراي وجودم هر نفس به دنبالِ مرگي آرامش بخش،خوابِ شيرينِ تهي ها و تاريکي ها را مي ديده .
من گدايِ پرستش هيچ سنگ و هيچ وهمي نبوده ام ، امّا له لهِ پايانِ وجود را در سر پروَرانيده ام .
ننگ، برِ ديوارِ روانم آويزان است و خاري را همچون موهبتي بي دريغ مي نوشم . طومارِ زندگي، ننگ آورتر از تمامِ لحظاتِ بي چون چرائي ، زماني تلخ را رقم زد ، که خدايش نامند و بر بدبختي صحّه نهاده و بر گريستنم ، خنديدند .
آنجا روي آن پيردرختِ يخ زده ، کلاغهايِ سياه ، روز را به استثمارِ زماني بيهوده ميبرند ، و سنجابها براي پوستِ لطيفشان به دار آويخته مي شوند و خشونت چون بانگ ِ فاحشه اي سرمست صداي جيغ آلودي دارد که شهوت را برافروخته و افکار را به تباهي مي افکند .
ملکوت ، اوجِ انديشه ايست که تباهي خرد در آن نباشد و تباهي خرد کاسه گدائي مقابل تبه کار بزرگ گرفتن است و تبه کار بزرگ زائيده وهمِ محنت کش و گدامنش ماست .
خون خوارِ شوريده بزرگ را مهربان و لطيف ناميدند و با اين خودفريبي مهيب به سليب کشيدنمان و همچون يابو ازما کار کشيدند .
ما را چون گلّه اي انگاشتند ، سراسر بي فکري و تماماً سربه زيري و حرف شنوي و آنگاه بانگ بر آوردند که : اي گوسفندان عزيز ، هر گله چوپان مي خواهد و هر گوسفند به چوپان خود فخر بفروشد که همانا ما داناتريم .
لاله هاي پرپر را کنارِ دروازه شهر به تيربارِ نفرت کشيدند و همچنين تمامي گلها را و اين ننگ را جهادش ناميدند که ما قهاريم و جباريم و کلي براي خودمان هيبتي هستيم باشکوه درکهکشان .
روانِ طوفاني و ويران ما را « نفسِ آرامش يافته » خوانند و گفتند حالا به سوي ما بيا ، راضي و خوشنود .
روان ِ آرامش يافته، همواره از آنِ وهم زدگانيست که نابخردانه ، تسليمِ شهواتِ پستِ اکبر شده اند .
دريغ از لحظه اي تأمل که برهيچ تفکري جاري نشد و کوله بارِ بيهودگي و رخوتي دردناک همسفرِ جاده هاي بي انگيزه زندگي گرديد .